Niedawno grupa zajmująca się ochroną środowiska w Indonezji zbudowała muzeum odpadów z tworzyw sztucznych „3F” (Fish Fersus Flastik), składające się z ponad 4000 sztuk odpadów z tworzyw sztucznych, aby przypominać ludziom o niebezpieczeństwie, jakie stwarzają odpady z tworzyw sztucznych zanieczyszczających rzeki i oceany oraz edukować ludzi w zakresie ograniczania wykorzystanie jednorazowego plastiku zanieczyszczającego indonezyjskie rzeki. Wystawa zaprasza zwiedzających do eksploracji podwodnego życia i pokazania bólu współistniejących ryb i plastikowych odpadów żyjących w korycie rzeki.
Jednakże wyrzucanie dużej ilości niedegradowalnych odpadów z tworzyw sztucznych na brzeg rzeki nie jest w rzeczywistości największą szkodą wynikającą z zanieczyszczeń tworzywami sztucznymi. Głównym źródłem zanieczyszczenia tworzywami sztucznymi są mikrodrobiny powstałe w wyniku fizycznego rozkładu losowo wyrzuconych odpadów z tworzyw sztucznych.
Mikroplastik to rodzaj cząsteczki tworzywa sztucznego o średnicy mniejszej niż 5 milimetrów, którą trudno dostrzec gołym okiem. Te często pomijane zjawiska, związane z produkcją dużych ilości odpadów z tworzyw sztucznych z roku na rok i z miesiąca na miesiąc, również znacząco wzrosły. Część z nich może nawet przedostać się do organizmu zwierzęcia wraz z zasobami wody lub łańcuchami pokarmowymi, a ostatecznie przedostać się do organizmu człowieka, a wiele badań naukowych donosiło już wcześniej o odkryciu pozostałości tworzyw sztucznych w organizmie człowieka, co również potwierdza istnienie tego zagrożenia.
